Preek - Genesis 7 - DE KIST

Inleiding

dia 1 - zwart

Vandaag duiken we, net als vorige week, diep de geschiedenis in.

We gaan naar de prehistorie,

waar we vorige week Noach leerden kennen.

Vandaag gaan we verder met zijn verhaal.

 

dia 2 - verhuizen

Noach moet alles wat hij kent en wat hij heeft loslaten,

met uitzondering van zijn gezin.

En loslaten, dat vind ik een van de moeilijkste dingen van het leven.

Gek genoeg houd ik dan wel weer heel veel van nieuwe dingen,

daar krijg ik energie van.

Dus toen we, al iets meer dan een jaar geleden,

hier in Zaandam kwamen wonen, kreeg ik daar energie van.

Een nieuwe stad ontdekken, nieuwe mensen leren kennen,

een huis helemaal eigen maken: daar geniet ik enorm van.

Wat dat betreft zou ik elk jaar moeten verhuizen…

 

Maar of jullie dat nou leuk vinden of niet,

wij zijn toch van plan nog wel even te blijven.

Want elke keer dat je verhuist, moet je ook je oude leven loslaten.

Ik merkte op vakantie dat als ik aan ‘thuis’ dacht,

dat ik dan soms aan Zaandam, maar soms ook aan Franeker dacht.

Aan de mensen daar.

Aan ons huis daar.

Aan onze vaste loopjes daar.

Zelfs aan de taal daar.

Dat maakt mij weemoedig: ik haat loslaten!

 

dia 3 – de kist / Genesis 7

Vandaag moet Noach daar toch echt aan geloven:

hij moet alles loslaten.

Hij verruilt zijn vertrouwde leven voor het leven in een… ja, wat eigenlijk?

Een kist! Een groot uitgevallen exemplaar, dat wel, maar toch: een kist!

We gaan het lezen: Genesis 7.

 

1.    Vernietigend oordeel

dia 4 – de ontmanteling van de schepping

Vorige week heb ik geprobeerd af te rekenen

met een al te lief beeld van het verhaal van Noach.

De ark heeft het imago van een vrolijke drijvende dierentuin,

maar de werkelijkheid is een stukje rauwer.

Het verhaal van Noach is het verhaal van God

die het helemaal gehad heeft met zijn schepping

en daarom besluit schoon schip te maken.

De hele schepping moet eraan geloven:

God kondigt de totale vernietiging aan.

 

dia 5 - zee

En nu begint het:

‘in het zeshonderdste jaar van Noachs leven,

op de zeventiende dag van de tweede maand,

braken alle bronnen van de machtige oervloed open

en werden de sluizen van de hemel opengezet.’

‘Oervloed’, dat is een woord dat je waarschijnlijk niet zo vaak gebruikt.

Maar in de bijbel wordt het al eerder genoemd, in het 2e vers van de bijbel:

‘de aarde was nog woest en doods, en duisternis lag over de oervloed.’

Het is de begintoestand, voordat God zijn schepping verder gaat invullen.

Al snel moet de oervloed eraan geloven:

het water wordt keurig gescheiden in wolken, zeeën en grondwater.

Maar nu wordt die hele scheiding weer opgeheven,

is de oervloed weer terug van weggeweest.

God maakt zijn eigen schepping weer ongedaan:

dit is het verhaal van de ontmanteling van de schepping.

 

dia 6 – het probleem: eigenwijze mensen

Laat duidelijk zijn: dit is dus geen gezellig bijbelverhaal!

Blijft de vraag: waarom neemt God zulke dramatische maatregelen?

Daarop geeft Genesis 6 het antwoord:

‘omdat de Heer zag dat alle mensen op aarde slecht waren.

Alles wat ze uitdenken is steeds even slecht.’

Weer zo’n contrast met het begin: toen was alles juist ‘goed’.

Vorige week heb ik daar al meer over gezegd, dus nu even kort.

 

Het probleem, dat zijn wij: de mensen.

De mensen zijn in opstand gekomen tegen God en hebben het kwaad omarmd.

Ze willen niets meer met God te maken hebben,

ze duwen God weg uit hun leven en gaan hun eigen gang.

‘Ik bepaal zelf wel hoe ik leef.

God hoeft mij niet voor te schrijven hoe ik moet leven:

ik kan prima zelf bepalen wat goed is en wat niet.’

Maar ondertussen veranderen ze in hebzuchtige egoïsten,

die zich alleen nog maar afvragen hoe zij hun tijd op aarde

zo aangenaam mogelijk kunnen doorbrengen.

 

2.    De reddingskist

dia 7 – een boot? …

Maar nu naar Genesis 7.

De ark is klaar en nu kan er geboard worden.

Nog even en de boot vertrekt.

Maar is het eigenlijk wel een boot?

 

dia 8 - speelgoed

In de beeldvorming wel.

Als je in de speelgoedwinkel een ark van Noach op de kop tikt,

dan is dat altijd een boot.

Met een duidelijke romp en achtersteven,

en een soort huisje op het bovendek.

Er staat nog  net geen mast op…

In kinderbijbels is de ark ook altijd een boot, net als in verfilmingen.

Zelfs de replica van de ark van de Nederlandse Johan Huibers is een boot die kan varen.

 

dia 9 – (afbeelding weg)

Maar waarom blijven we die boot dan ‘ark’ noemen?

Ik bedoel, wat is een ark?!

En dat is niet alleen zo in het Nederlands.

Ook in het Hebreeuws, de taal waarin dit deel van de bijbel geschreven is,

wordt een bijzonder woord voor deze ‘boot’ gebruikt.

Het Hebreeuws heeft gewone woorden voor boten en schepen,

maar niet het woord dat voor de ark wordt gebruikt.

Dat woord komt maar op 1 andere plek in de bijbel voor,

in het verhaal van Mozes:

Mozes’ moeder legt hem in een mandje in de rivier,

en dat mandje wordt een arkje genoemd.

 

dia 10 – nee, een grafkist! (grafkist)

Is die ark wel een boot?

Nee, het is eerder een drijvende kist.

De ark is niet om mee te varen, hij hoeft alleen maar te blijven drijven.

Het is ook niet zomaar een kist: het doet sterk denken aan een grafkist!

In Genesis 6 wordt al beschreven hoe de ark eruit moet zien:

driehonderd el lang, vijftig el breed en dertig el hoog –

dat zijn ongeveer de verhoudingen van een grafkist.

Er wordt niks gezegd over een goed gestroomlijnd ontwerp,

het is gewoon een rechthoekige kist.

Dat is ook de betekenis van dat woordje ‘ark’.

Het is gewoon een kist.

Mogelijk is het Hebreeuwse woord voor de ark

zelfs afgeleid van een Egyptisch woord dat er erg op lijkt en grafkist betekent!

 

Misschien denk je: ‘boeiuh, wat maakt het uit?’

Nou, als je er dan toch voor kiest je in een ark te laten opsluiten

om zo aan het water te ontkomen, waar stap je dan liever in:

in een zeewaardig schip óf in een groot uitgevallen grafkist?

Het is een nogal luguber bouwsel,

waar ik me in ieder van afvraag ik daar wel aan boord zou willen gaan.

Ik wil namelijk nog  niet dood!

Als er dan toch een overstroming komt,

wat op dit moment natuurlijk nog maar afwachten is,

dan kan ik altijd nog mijn rubberbootje opblazen.

Liever dat dan die grafkist.

 

dia 11 - slot

Toch gaan de familie Noach en de dieren aan boord.

‘Toen’, staat er dan, ‘sloot de Heer de deur achter hem.’

In veel boeken die ik erover heb gelezen, wordt dat als iets moois gezien.

Maar eerlijk gezegd vind ik het best beangstigend:

de deur gaat dicht, niemand kan er meer uit.

Noach zit opgesloten in zijn eigen kist.

Het lijkt wel een gevangenis!

 

dia 12 - storm

En dan gaan de watermassa’s helemaal los.

Wat zullen ze bang zijn geweest!

Zou het dak al dat water wel houden?

En zal de kist wel blijven drijven?

Of breekt hij in tweeën onder druk van het natuurgeweld?

Blijkt de ark een watergraf?

Wij zijn deze zomer met de vouwwagen weg geweest,

en over het algemeen was dat een succes,

maar 2 nachten hadden we lichte storm.

Overal hoorden we buizen kraken

en we voelden de wind trekken aan ons bed.

We hebben geen oog dicht gedaan.

Terwijl ook al zou de tent het niet houden,

we nog altijd naar het toiletgebouw konden vluchten.

Voor Noach staat er heel wat meer op het spel:

of de kist houdt het, of ze zijn er geweest.

 

Ik vermoed dat de sfeer aan boord ook om te snijden moet zijn geweest.

Zulke nachten gaan je gewoon opbreken.

En al die tijd zit je maar wat samen in een krappe ruimte je te vervelen.

Je kunt niet even naar buiten gaan om stoom af te blazen.

Je zit continu elkaars vliegen af te vangen.

En dan is het nog maar net begonnen:

de dagen gaan voorbij en worden weken, worden maanden,

en het lijkt alsof God hen vergeten is.

 

dia 13 – geloven: leven door te sterven

Buiten is het dood en verderf, maar ook binnen heerst een grafstemming.

Noach en de zijnen gaan ook door een soort dood heen.

Maar juist die grafkist blijkt hun redding te zijn!

Noach wordt niet gered door zo hard mogelijk van het gevaar weg te rennen,

maar door het gevaar in te gaan,

te zeggen: ‘God, ik hoop maar dat u weet waar u mee bezig bent.

Weet u, dit kan mijn dood worden!

Maar ik kies ervoor te geloven dat u mij vasthoudt.’

Dat is precies wat geloven is:

je zet je leven op het spel om het terug te vinden bij God.

 

dia 14 – open graf

Dat is een bijbels patroon dat ik terugzie bij Noach.

Want  het is niet alleen Noach.

Het is ook Jezus.

Ook hij zet zijn leven op het spel.

Hij rent niet weg voor het gevaar,

zelfs niet als hij de dood daarmee regelrecht in de armen loopt.

Jezus ziet de dood van binnen – én gaat er doorheen!

Jezus’ leven lijkt uit te lopen op een grafkist,

maar niets is minder waar!

 

dia 15 - doop

En het geldt niet alleen voor Jezus – het geldt ook voor ons!

Petrus schrijft, in 1 Petrus 3:

‘In de ark werden slechts enkele mensen, acht in totaal, van de watervloed gered,

en dat water is een voorafbeelding van het water van de doop,

waardoor u nu wordt gered.’

En gedoopt worden, dat is ook sterven, zegt Paulus.

Het geldt voor iedereen: geloven in Jezus is sterven, om zo het leven te vinden.

God redt, niet door het gevaar van je weg te houden,

maar dwars door het gevaar heen.

Jezus zelf zegt het ook, Lucas 9:

‘Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen;

maar wie zijn leven verliest omwille van mij, zal het behouden.’

 

dia 16 – een kwestie van gehoorzaamheid

Maar wat bedoelt Jezus daarmee?

Je leven verliezen, wat is dat?

Ik denk dat we daarmee weer uitkomen bij de reden voor de zondvloed:

mensen die beweren zelf wel te kunnen uitmaken wat goed is en wat niet.

Je leven verliezen is dát opgeven.

Niet jij bepaalt wat goed is, maar je laat God het bepalen.

Niet jij bent de baas in je leven, maar God.

Je sterft als je je autonomie loslaat,

en in plaats daarvan doet wat God van je vraagt.

Het is een kwestie van God gehoorzamen.

Net als Noach.

Hij moet alles wat hij in 600 (!) jaar heeft opgebouwd loslaten.

Terwijl er nog geen wolkje aan de lucht te bekennen is,

bouwt Noach een enorme kist en laat zich daarin opsluiten.

Noach laat alles achter omdat hij God gehoorzaamt.

 

Je leven verliezen, om zo het zo bij Jezus terug te vinden,

dat is heel eenvoudig en tegelijk heel radicaal:

doe gewoon wat Jezus zegt!

En dan niet uit plichtsbesef,

omdat een goede christen nu eenmaal offers moet brengen.

Maar omdat je Jezus vertrouwt.

Erop vertrouwt dat, ook al zegt Jezus dingen die jou niet aanstaan,

dat als je het tóch doet, je het leven ontdekt dat God je geven wil.

 

3.    10 Seconden

dia 17 – de 10 seconden regel

Maar Jezus zegt zoveel…

Waar begin je?

Kun je ook oefenen met ‘doen wat Jezus zegt’?

Ja, dat kan!

 

Afgelopen jaar drukte René mij een boekje in handen (nog bedankt!),

met de fascinerende titel ‘de 10 seconden regel’.

Die regel is een goede oefening in gehoorzamen,

in, net als Noach, je leven verliezen om het te vinden.

De regel gaat als volgt:

‘als je vrijwel zeker weet dat Jezus je vraagt iets te doen, doe het dan onmiddellijk.’

Nog een keer:

‘als je vrijwel zeker weet dat Jezus je vraagt iets te doen, doe het dan onmiddellijk.’

Simpel toch?

En dan kan het gaan om opdrachten die Jezus in de bijbel rechtstreeks geeft,

maar het kunnen net zo goed ingevingen zijn,

waarvan je denkt dat God graag wil dat je dat doet – bijvoorbeeld iemand helpen.

 

Als je dat gevoel hebt, doe het dan binnen 10 seconden.

Want daarna komen de twijfels en de smoesjes.

Dan ga je nadenken, dan ga je afwegen, dan ga je rationaliseren,

en voor je het weet besluit je het er maar bij te laten zitten,

en weet je dat voor jezelf nog goed te praten ook.

Of het komt er gewoon niet meer van.

Het blijft bij goede voornemens…

Als je daar iets van herkent, kan de 10-seconden-regel je helpen:

draai er niet omheen, ga het niet eerst zorgvuldig van alle kanten bekijken,

maar doe het gewoon, direct.

 

En nee, deze regel is ook niet alles,

en er zijn ook dingen in het leven waar je liever wat beter over nadenkt,

en dat is prima,

maar ik denk dat deze regel in heel veel situaties

heel verhelderend kan zijn.

Dus neem de 10-seconden-regel mee,

doe zonder smoesjes wat Jezus zegt,

ook al zie je er totaal de zin niet van, wordt je er zelfs bang van,

net als Noach met zijn kist.

Laat het los – laat je leven los, en vind het terug bij God!

Amen.

Genesis 7 - DE KIST

Inleiding

dia 1 - zwart

Vandaag duiken we, net als vorige week, diep de geschiedenis in.

We gaan naar de prehistorie,

waar we vorige week Noach leerden kennen.

Vandaag gaan we verder met zijn verhaal.

 

dia 2 - verhuizen

Noach moet alles wat hij kent en wat hij heeft loslaten,

met uitzondering van zijn gezin.

En loslaten, dat vind ik een van de moeilijkste dingen van het leven.

Gek genoeg houd ik dan wel weer heel veel van nieuwe dingen,

daar krijg ik energie van.

Dus toen we, al iets meer dan een jaar geleden,

hier in Zaandam kwamen wonen, kreeg ik daar energie van.

Een nieuwe stad ontdekken, nieuwe mensen leren kennen,

een huis helemaal eigen maken: daar geniet ik enorm van.

Wat dat betreft zou ik elk jaar moeten verhuizen…

 

Maar of jullie dat nou leuk vinden of niet,

wij zijn toch van plan nog wel even te blijven.

Want elke keer dat je verhuist, moet je ook je oude leven loslaten.

Ik merkte op vakantie dat als ik aan ‘thuis’ dacht,

dat ik dan soms aan Zaandam, maar soms ook aan Franeker dacht.

Aan de mensen daar.

Aan ons huis daar.

Aan onze vaste loopjes daar.

Zelfs aan de taal daar.

Dat maakt mij weemoedig: ik haat loslaten!

 

dia 3 – de kist / Genesis 7

Vandaag moet Noach daar toch echt aan geloven:

hij moet alles loslaten.

Hij verruilt zijn vertrouwde leven voor het leven in een… ja, wat eigenlijk?

Een kist! Een groot uitgevallen exemplaar, dat wel, maar toch: een kist!

We gaan het lezen: Genesis 7.

 

1.    Vernietigend oordeel

dia 4 – de ontmanteling van de schepping

Vorige week heb ik geprobeerd af te rekenen

met een al te lief beeld van het verhaal van Noach.

De ark heeft het imago van een vrolijke drijvende dierentuin,

maar de werkelijkheid is een stukje rauwer.

Het verhaal van Noach is het verhaal van God

die het helemaal gehad heeft met zijn schepping

en daarom besluit schoon schip te maken.

De hele schepping moet eraan geloven:

God kondigt de totale vernietiging aan.

 

dia 5 - zee

En nu begint het:

‘in het zeshonderdste jaar van Noachs leven,

op de zeventiende dag van de tweede maand,

braken alle bronnen van de machtige oervloed open

en werden de sluizen van de hemel opengezet.’

‘Oervloed’, dat is een woord dat je waarschijnlijk niet zo vaak gebruikt.

Maar in de bijbel wordt het al eerder genoemd, in het 2e vers van de bijbel:

‘de aarde was nog woest en doods, en duisternis lag over de oervloed.’

Het is de begintoestand, voordat God zijn schepping verder gaat invullen.

Al snel moet de oervloed eraan geloven:

het water wordt keurig gescheiden in wolken, zeeën en grondwater.

Maar nu wordt die hele scheiding weer opgeheven,

is de oervloed weer terug van weggeweest.

God maakt zijn eigen schepping weer ongedaan:

dit is het verhaal van de ontmanteling van de schepping.

 

dia 6 – het probleem: eigenwijze mensen

Laat duidelijk zijn: dit is dus geen gezellig bijbelverhaal!

Blijft de vraag: waarom neemt God zulke dramatische maatregelen?

Daarop geeft Genesis 6 het antwoord:

‘omdat de Heer zag dat alle mensen op aarde slecht waren.

Alles wat ze uitdenken is steeds even slecht.’

Weer zo’n contrast met het begin: toen was alles juist ‘goed’.

Vorige week heb ik daar al meer over gezegd, dus nu even kort.

 

Het probleem, dat zijn wij: de mensen.

De mensen zijn in opstand gekomen tegen God en hebben het kwaad omarmd.

Ze willen niets meer met God te maken hebben,

ze duwen God weg uit hun leven en gaan hun eigen gang.

‘Ik bepaal zelf wel hoe ik leef.

God hoeft mij niet voor te schrijven hoe ik moet leven:

ik kan prima zelf bepalen wat goed is en wat niet.’

Maar ondertussen veranderen ze in hebzuchtige egoïsten,

die zich alleen nog maar afvragen hoe zij hun tijd op aarde

zo aangenaam mogelijk kunnen doorbrengen.

 

2.    De reddingskist

dia 7 – een boot? …

Maar nu naar Genesis 7.

De ark is klaar en nu kan er geboard worden.

Nog even en de boot vertrekt.

Maar is het eigenlijk wel een boot?

 

dia 8 - speelgoed

In de beeldvorming wel.

Als je in de speelgoedwinkel een ark van Noach op de kop tikt,

dan is dat altijd een boot.

Met een duidelijke romp en achtersteven,

en een soort huisje op het bovendek.

Er staat nog  net geen mast op…

In kinderbijbels is de ark ook altijd een boot, net als in verfilmingen.

Zelfs de replica van de ark van de Nederlandse Johan Huibers is een boot die kan varen.

 

dia 9 – (afbeelding weg)

Maar waarom blijven we die boot dan ‘ark’ noemen?

Ik bedoel, wat is een ark?!

En dat is niet alleen zo in het Nederlands.

Ook in het Hebreeuws, de taal waarin dit deel van de bijbel geschreven is,

wordt een bijzonder woord voor deze ‘boot’ gebruikt.

Het Hebreeuws heeft gewone woorden voor boten en schepen,

maar niet het woord dat voor de ark wordt gebruikt.

Dat woord komt maar op 1 andere plek in de bijbel voor,

in het verhaal van Mozes:

Mozes’ moeder legt hem in een mandje in de rivier,

en dat mandje wordt een arkje genoemd.

 

dia 10 – nee, een grafkist! (grafkist)

Is die ark wel een boot?

Nee, het is eerder een drijvende kist.

De ark is niet om mee te varen, hij hoeft alleen maar te blijven drijven.

Het is ook niet zomaar een kist: het doet sterk denken aan een grafkist!

In Genesis 6 wordt al beschreven hoe de ark eruit moet zien:

driehonderd el lang, vijftig el breed en dertig el hoog –

dat zijn ongeveer de verhoudingen van een grafkist.

Er wordt niks gezegd over een goed gestroomlijnd ontwerp,

het is gewoon een rechthoekige kist.

Dat is ook de betekenis van dat woordje ‘ark’.

Het is gewoon een kist.

Mogelijk is het Hebreeuwse woord voor de ark

zelfs afgeleid van een Egyptisch woord dat er erg op lijkt en grafkist betekent!

 

Misschien denk je: ‘boeiuh, wat maakt het uit?’

Nou, als je er dan toch voor kiest je in een ark te laten opsluiten

om zo aan het water te ontkomen, waar stap je dan liever in:

in een zeewaardig schip óf in een groot uitgevallen grafkist?

Het is een nogal luguber bouwsel,

waar ik me in ieder van afvraag ik daar wel aan boord zou willen gaan.

Ik wil namelijk nog  niet dood!

Als er dan toch een overstroming komt,

wat op dit moment natuurlijk nog maar afwachten is,

dan kan ik altijd nog mijn rubberbootje opblazen.

Liever dat dan die grafkist.

 

dia 11 - slot

Toch gaan de familie Noach en de dieren aan boord.

‘Toen’, staat er dan, ‘sloot de Heer de deur achter hem.’

In veel boeken die ik erover heb gelezen, wordt dat als iets moois gezien.

Maar eerlijk gezegd vind ik het best beangstigend:

de deur gaat dicht, niemand kan er meer uit.

Noach zit opgesloten in zijn eigen kist.

Het lijkt wel een gevangenis!

 

dia 12 - storm

En dan gaan de watermassa’s helemaal los.

Wat zullen ze bang zijn geweest!

Zou het dak al dat water wel houden?

En zal de kist wel blijven drijven?

Of breekt hij in tweeën onder druk van het natuurgeweld?

Blijkt de ark een watergraf?

Wij zijn deze zomer met de vouwwagen weg geweest,

en over het algemeen was dat een succes,

maar 2 nachten hadden we lichte storm.

Overal hoorden we buizen kraken

en we voelden de wind trekken aan ons bed.

We hebben geen oog dicht gedaan.

Terwijl ook al zou de tent het niet houden,

we nog altijd naar het toiletgebouw konden vluchten.

Voor Noach staat er heel wat meer op het spel:

of de kist houdt het, of ze zijn er geweest.

 

Ik vermoed dat de sfeer aan boord ook om te snijden moet zijn geweest.

Zulke nachten gaan je gewoon opbreken.

En al die tijd zit je maar wat samen in een krappe ruimte je te vervelen.

Je kunt niet even naar buiten gaan om stoom af te blazen.

Je zit continu elkaars vliegen af te vangen.

En dan is het nog maar net begonnen:

de dagen gaan voorbij en worden weken, worden maanden,

en het lijkt alsof God hen vergeten is.

 

dia 13 – geloven: leven door te sterven

Buiten is het dood en verderf, maar ook binnen heerst een grafstemming.

Noach en de zijnen gaan ook door een soort dood heen.

Maar juist die grafkist blijkt hun redding te zijn!

Noach wordt niet gered door zo hard mogelijk van het gevaar weg te rennen,

maar door het gevaar in te gaan,

te zeggen: ‘God, ik hoop maar dat u weet waar u mee bezig bent.

Weet u, dit kan mijn dood worden!

Maar ik kies ervoor te geloven dat u mij vasthoudt.’

Dat is precies wat geloven is:

je zet je leven op het spel om het terug te vinden bij God.

 

dia 14 – open graf

Dat is een bijbels patroon dat ik terugzie bij Noach.

Want  het is niet alleen Noach.

Het is ook Jezus.

Ook hij zet zijn leven op het spel.

Hij rent niet weg voor het gevaar,

zelfs niet als hij de dood daarmee regelrecht in de armen loopt.

Jezus ziet de dood van binnen – én gaat er doorheen!

Jezus’ leven lijkt uit te lopen op een grafkist,

maar niets is minder waar!

 

dia 15 - doop

En het geldt niet alleen voor Jezus – het geldt ook voor ons!

Petrus schrijft, in 1 Petrus 3:

‘In de ark werden slechts enkele mensen, acht in totaal, van de watervloed gered,

en dat water is een voorafbeelding van het water van de doop,

waardoor u nu wordt gered.’

En gedoopt worden, dat is ook sterven, zegt Paulus.

Het geldt voor iedereen: geloven in Jezus is sterven, om zo het leven te vinden.

God redt, niet door het gevaar van je weg te houden,

maar dwars door het gevaar heen.

Jezus zelf zegt het ook, Lucas 9:

‘Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen;

maar wie zijn leven verliest omwille van mij, zal het behouden.’

 

dia 16 – een kwestie van gehoorzaamheid

Maar wat bedoelt Jezus daarmee?

Je leven verliezen, wat is dat?

Ik denk dat we daarmee weer uitkomen bij de reden voor de zondvloed:

mensen die beweren zelf wel te kunnen uitmaken wat goed is en wat niet.

Je leven verliezen is dát opgeven.

Niet jij bepaalt wat goed is, maar je laat God het bepalen.

Niet jij bent de baas in je leven, maar God.

Je sterft als je je autonomie loslaat,

en in plaats daarvan doet wat God van je vraagt.

Het is een kwestie van God gehoorzamen.

Net als Noach.

Hij moet alles wat hij in 600 (!) jaar heeft opgebouwd loslaten.

Terwijl er nog geen wolkje aan de lucht te bekennen is,

bouwt Noach een enorme kist en laat zich daarin opsluiten.

Noach laat alles achter omdat hij God gehoorzaamt.

 

Je leven verliezen, om zo het zo bij Jezus terug te vinden,

dat is heel eenvoudig en tegelijk heel radicaal:

doe gewoon wat Jezus zegt!

En dan niet uit plichtsbesef,

omdat een goede christen nu eenmaal offers moet brengen.

Maar omdat je Jezus vertrouwt.

Erop vertrouwt dat, ook al zegt Jezus dingen die jou niet aanstaan,

dat als je het tóch doet, je het leven ontdekt dat God je geven wil.

 

3.    10 Seconden

dia 17 – de 10 seconden regel

Maar Jezus zegt zoveel…

Waar begin je?

Kun je ook oefenen met ‘doen wat Jezus zegt’?

Ja, dat kan!

 

Afgelopen jaar drukte René mij een boekje in handen (nog bedankt!),

met de fascinerende titel ‘de 10 seconden regel’.

Die regel is een goede oefening in gehoorzamen,

in, net als Noach, je leven verliezen om het te vinden.

De regel gaat als volgt:

‘als je vrijwel zeker weet dat Jezus je vraagt iets te doen, doe het dan onmiddellijk.’

Nog een keer:

‘als je vrijwel zeker weet dat Jezus je vraagt iets te doen, doe het dan onmiddellijk.’

Simpel toch?

En dan kan het gaan om opdrachten die Jezus in de bijbel rechtstreeks geeft,

maar het kunnen net zo goed ingevingen zijn,

waarvan je denkt dat God graag wil dat je dat doet – bijvoorbeeld iemand helpen.

 

Als je dat gevoel hebt, doe het dan binnen 10 seconden.

Want daarna komen de twijfels en de smoesjes.

Dan ga je nadenken, dan ga je afwegen, dan ga je rationaliseren,

en voor je het weet besluit je het er maar bij te laten zitten,

en weet je dat voor jezelf nog goed te praten ook.

Of het komt er gewoon niet meer van.

Het blijft bij goede voornemens…

Als je daar iets van herkent, kan de 10-seconden-regel je helpen:

draai er niet omheen, ga het niet eerst zorgvuldig van alle kanten bekijken,

maar doe het gewoon, direct.

 

En nee, deze regel is ook niet alles,

en er zijn ook dingen in het leven waar je liever wat beter over nadenkt,

en dat is prima,

maar ik denk dat deze regel in heel veel situaties

heel verhelderend kan zijn.

Dus neem de 10-seconden-regel mee,

doe zonder smoesjes wat Jezus zegt,

ook al zie je er totaal de zin niet van, wordt je er zelfs bang van,

net als Noach met zijn kist.

Laat het los – laat je leven los, en vind het terug bij God!

Amen.