Preek - Genesis 8 - DE WERELD IN!

Inleiding

dia 1 - veerboot

Je vakantie begint pas echt als je van de boot af rijdt.

Jammer voor iedereen die in Frankrijk is geweest:

dan mis je dat ultieme vakantiegevoel.

Of je nu naar Ameland gaat, naar Engeland of zelfs Texel:

zodra je van de boot af bent is je vakantie begonnen.

 

Ik vind het in ieder geval altijd weer bijzonder:

je rijdt je auto de boot op,

en anderhalf uur later ben je in een andere wereld.

Vanaf het dek zie je die wereld al steeds dichterbij komen.

Eerst de vuurtoren, dan de duinen.

Of, in ons geval, eerst de White Cliffs of Dover,

en dan blijkt daar ook nog een prachtig kasteel op te liggen.

Dan wordt het tijd om naar de auto’s te gaan.

Even later gaat de laadklep open, en mogen de eerste auto’s de boot af.

Een verkeersregelaar geeft aan dat je je motor mag starten,

je rijdt een steile helling af, en opeens ben je er.

Die eerste meters zijn pure magie!

 

Ok, in ons geval ook omdat in Engeland werkelijk iedereen

aan de verkeerde kant van de weg rijdt.

Maar dat is niet zo’n probleem:

je knippert met je lampen, toetert even, en iedereen gaat voor je aan de kant.

In het verkeer zijn het echte gentlemen.

Maar op Ameland is het net zo bijzonder.

Je rijdt een nieuwe wereld binnen.

 

dia 2 – de wereld in! / Genesis 8

Ook voor Noach is het tijd om van boord te gaan.

Ik weet het: vorige week heb ik er nogal een punt van gemaakt

dat de ark geen boot is maar een groot uitgevallen kist.

Maar nu wordt het tijd die kist te verlaten.

Er wacht een nieuwe wereld op Noach en de andere arkbewoners,

het is tijd de wereld in te gaan.

We gaan het lezen: Genesis 8.

 

1.    Een keerpunt

dia 3 – keerpunt: God dacht aan Noach

We zijn zo’n beetje op de helft van het verhaal van Noach,

en hier begint het verhaal te draaien.

Keerpunt van het hele Noach-verhaal is Genesis 8:1:

‘Toen dacht God weer aan Noach

en aan alle wilde dieren en het vee bij hem in de ark.’

 

dia 4 - vergeten

Dat woordje ‘weer’ is een beetje misleidend.

Dat suggereert dat God vergeetachtig begint te worden,

en zich nu voor zijn hoofd slaat:

‘oeps, Noach, die was er ook nog… Helemaal vergeten!’

Zoals ouders die hun kind voor straf naar boven sturen

om er pas bij het avondeten achter te komen

dat ze hun kind helemaal vergeten zijn…

En nee – dit is niet autobiografisch.

 

dia 5 – (afbeelding weg)

Bij Gód werkt het al helemaal niet zo.

Hij is Noach niet vergeten,

al kan ik me levendig voorstellen dat Noach dat gevoel wel heeft

na 150 dagen ronddobberen op het water.

Toch ís God Noach nooit vergeten!

Maar nú gaat God ook iets doen.

Als God aan iemand denkt, dan is dat niet:

‘ik heb Noach al lang niet gezien – hoe zou het met hem gaan?’

Nee, als God aan iemand denkt,

reken er dan maar op dat God ook iets gaat dóen!

Als God alleen maar aan mensen denkt

-en dat doet hij, hij denkt aan jou!-

dan is er hoop, want als God denkt, dan gaat er iets gebeuren.

God denkt aan Noach,

en daarmee slaat het hele verhaal een nieuwe richting in.

 

dia 6 – het verhaal is nog niet afgelopen

Dat betekent, en ik geef direct toe dat dat een inkoppertje is,

dat het verhaal nog niet is afgelopen!

Een verhaal waar God in meedoet

kán niet eindigen met dood en verderf.

Ik las deze zomer een mooi boek waar ik het einde iets te makkelijk van vond,

opeens kwam alles weer op zijn pootjes terecht.

Ik beklaagde me erover bij Hanneke,

per slot van rekening moest ik van háár dat boek lezen.

We kwamen tot de conclusie dat een happy end heel christelijk is.

Een christelijk verhaal kán niet pikzwart eindigen,

er moet op zijn minst hoop gloren.

Want zolang God meedoet, of hij nu genoemd wordt of niet, is er hoop.

Ik moest dus terugkrabbelen: het was écht een goed boek!

 

Ook in het verhaal van Noach doet God mee.

Het is dus nog niet afgelopen!

God heeft zo ongeveer zijn hele schepping ongedaan gemaakt.

Maar daar blijft het niet bij!

Ook Noach, zijn gezin en de dieren

blijven niet ronddobberen in een groot uitgevallen grafkist,

hun ondergang tegemoet.

Net zoals het verhaal van Jezus niet eindigt bij zijn kruis.

En zoals christen zijn niet eindigt met je leven aan Jezus verliezen.

Het verhaal gaat verder!

 

2.    De wereld in!

dia 7 – 1. een nieuwe schepping

In Genesis 8 komt de zon weer achter de wolken tevoorschijn.

Eindelijk kunnen Noach en zijn passagiers de ark verlaten, de wereld in!

 

3 Dingen daarover.

Het eerste: die wereld is een nieuwe schepping.

Waar in Genesis 6 en 7 de schepping verwoest wordt,

en daarbij woorden gebruikt worden die sterk aan Genesis 1 doen denken

-het is alsof God de schepping ‘ont-schept’-

daar klinken in Genesis 8 óók woorden die sterk aan de schepping doen denken.

Dat begint al in vers 1: op Gods bevel ‘begon er een wind over de aarde te waaien.’

En dan moet je weten dat in het Hebreeuws voor ‘wind’ en ‘geest’

een en hetzelfde woord wordt gebruikt.

Als de wind gaat waaien, dan gaat de Geest waaien.

Dát is Genesis 1:2: ‘Gods geest zweefde over het water.’

In Genesis 8 komt niet langzaam de oude wereld weer tevoorschijn,

maar begint God met een nieuwe schepping.

 

De datum onderstreept dat:

‘op de eerste dag van de eerste maand was het water van de aarde verdwenen’.

Nieuwjaarsdag dus – een prima dag voor een nieuw begin!

En nog zo’n aanwijzing: de opdracht vruchtbaar te zijn en talrijk te worden.

Ook die vind je letterlijk in Genesis 1.

 

Noach en de rest stappen dus niet hun oude vertrouwde wereld weer in:

het is een schepping waar alles nieuw is!

En zoals de eerste meters van de boot af pure magie zijn,

zo kijken Noach en de anderen vol verwondering om zich heen.

Dit is het begin van hun nieuwe leven.

En al is Noach al 601 jaar oud, toch voelt hij zich herboren!

 

‘Een nieuwe schepping’ –

dat zijn woorden die veel later in de bijbel terugkomen.

In 2 Korintiërs 5 schrijft Paulus:

‘iemand die één met Christus is, is een nieuwe schepping.

Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.’

Oftewel: Noach is niet de enige die een nieuwe wereld inloopt -

als je in Jezus gelooft is dat niets minder dan een nieuwe wereld binnenlopen.

Gods nieuwe wereld – het koninkrijk van God.

Misschien zie je dat als toekomstmuziek:

in onze wereld is er van alles wat niet klopt,

maar op een dag gaat God het allemaal nieuw maken.

En dat ís ook wel zo, christenen verwachten een totaal nieuwe wereld,

maar die wereld is niet alleen iets voor de toekomst.

Als je in Jezus gelooft bén je al een stukje van die nieuwe schepping.

 

dia 8 – 2. opdracht: breng leven

Dan het tweede.

Dat is een opdracht: breng leven.

Ik noemde hem net al: ‘wees vruchtbaar en wordt talrijk, bevolk de aarde.’

Zo staat het in Genesis 1, zo staat het in Genesis 8:17 over de dieren,

en in Genesis 9:1 zegt God het ook tegen de mensen.

 

De ark mag dan aankomen in een nieuwe wereld,

het is nog wel een kale wereld.

Er mist een belangrijk ingrediënt: leven.

De nieuwe wereld is een prachtig huis, maar er woont niemand.

Het is ingericht met planten, bloemen en bomen,

maar er is niemand die ervan geniet,

want al het leven zit nog in de ark.

 

dia 9 - konijnen

Daarom die opdracht: ga de wereld in – breng het leven verder!

De aarde moet weer een plek vol leven worden,

in plaats van een prachtig maar onbewoond huis.

In het Disney-filmpje over Noach, dat ik 2 weken geleden liet zien,

hebben de konijnen alvast een voorschot op die opdracht genomen:

waar alle dieren 2 aan 2 de ark uit komen,

nemen de konijnen al een hele familie op sleeptouw…

Dat is dus precies de bedoeling: het moet een levendige boel worden!

 

dia 10 – (afbeelding weg)

Voor die andere nieuwe wereld,

die wereld die begint als je in Jezus gelooft, geldt dat ook!

Wie in Jezus gelooft krijgt die opdracht ook mee: wees vruchtbaar – breng leven!

Dat krijgt bij Jezus een heel nieuwe invulling.

In Johannes 17 zegt hij: ‘Het eeuwige leven, dat is dat zij u kennen,

de enige ware God, en hem die u gezonden hebt, Jezus Christus.’

Dát is het leven dat christenen mogen brengen.

 

Precies die opdracht krijgen we mee in Matteüs 28,

als Jezus op het  punt staat terug  te gaan naar zijn Vader.

‘Ga dus op weg,’ zegt Jezus daar,

‘maak alle volken tot mijn leerlingen,

door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest,

en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat ik jullie opgedragen heb.’

Oftewel: ‘ga de wereld in!

Blijf niet hangen bij de ark – overal moet leven komen!

Blijf niet binnen de veilige bubbel van  de kerk –

het leven moet naar alle mensen!’

 

dia 11 – 3. in nauwe verbondenheid met God

Het derde heeft daar al veel mee te maken:

leven in Gods nieuwe wereld is leven in nauwe verbondenheid met God.

Dat beseft Noach ook.

Het eerste wat Noach doet zodra de ark is uitgeladen,

is een altaar bouwen voor God en daarop een uitbundig offer brengen.

Het is maar goed dat van alle reine dieren 7 stelletjes in de ark waren,

want van álle reine dieren brengt Noach een brandoffer.

 

Best vreemd eigenlijk.

Ik bedoel: als je van de boot afrijdt,

die eerste meters in een nieuwe wereld – wat is dan het eerste wat je doet?

Voor ons was dat wel duidelijk:

zo snel mogelijk naar de camping,

de vouwwagen opzetten en zorgen dat we iets te eten binnenkrijgen.

Dat zou ik van Noach ook verwachten:

bouw eerst maar een huis, dat altaar komt later wel.

Eerst een veilige plek om te slapen, dat is prioriteit nummer 1.

Prioriteit 2 is eten.

Steek de barbecue maar aan Noach!

Maar Noach heeft andere prioriteiten: Gód gaat voor!

Dus belanden de dieren niet op de barbecue, maar op het altaar.

Als een uiting van Noachs dankbaarheid en toewijding.

 

God reageert met een belofte:

‘zo lang de aarde bestaat,

zal er een tijd zijn om te zaaien en een tijd om te oogsten,

zal er koude zijn en hitte, zomer en winter, dag en nacht –

nooit komt daar een einde aan.’

Noach wijdt zich toe aan God, en God wijdt zich toe aan mensen.

 

Die wederzijdse verbondenheid blijft!

Als wij met het leven de wereld ingaan, dan staan we er niet alleen voor.

Luister maar naar hoe Jezus zijn opdracht in Matteüs 28 afsluit:

‘houd dit voor ogen: ik ben met jullie, alle dagen,

tot aan de voltooiing van deze wereld.’

In Gods nieuwe wereld ben je nooit alleen!

 

3.    Met gebed

dia 12 – met gebed

Nieuw leven de wereld inbrengen: dat is best een grote opdracht.

Waar begin je en hoe pak je dat aan?

Ik vind dat best ingewikkeld.

Daarom wil ik proberen het wat concreter te maken, met hulp van Paulus.

Hij schrijft namelijk in 1 Timoteüs 2:

‘Allereerst vraag ik dat er voor alle mensen gebeden wordt,

dat er smeekbeden, voorbeden en dankgebeden voor hen worden uitgesproken.’

 

Volgens mij is dat een mooi begin:

als we leven de wereld in willen brengen,

als we willen dat mensen Jezus leren kennen,

laten we dan beginnen met voor hen te bidden!

 

Paulus wil dat voor álle mensen gebeden wordt.

Dat is natuurlijk een enorme opdracht,

helemaal omdat er sinds Paulus nogal wat mensen bij zijn gekomen.

Niet zo snel als die konijnen, maar toch…

Gelukkig hoef je dan ook niet in je eentje voor alle mensen te bidden:

dat werk mogen we verdelen.

Maar wat zou het fantastisch zijn als er voor iedere wereldburger

iemand is die regelmatig voor hem of haar bidt!

 

Voor nu wil ik het wat kleiner maken:

neem iemand in gedachten die geen christen is.

Je buurvrouw, je collega, die man die je altijd tegenkomt in de supermarkt,

dat meisje dat je altijd naar school ziet fietsen:

neem 1 persoon in gedachten.

Zometeen gaan we bidden,

en dan wil ik je vragen stil te bidden voor die persoon.

We zijn hier met 100(?), dus dat betekent dat er voor 100 gebeden wordt.

Dat is nog lang niet iedereen, maar je  moet ergens beginnen.

 

Als we zo met gebed de wereld in gaan, dan gebeuren in ieder geval 2 dingen.

Eén is dat je gaat groeien in liefde:

als je voor mensen gaat bidden, ga je van hen houden.

Hoe wil je mensen over Jezus vertellen als je niet eens van ze houdt?!

Bidden is een mooie manier om daarmee te beginnen.

Nog belangrijker is dat je door te bidden mensen in Gods gedachten brengt.

En daarmee zijn we weer rond:

als God aan iemand denkt, is  het verhaal niet afgelopen!

Dus laten we bidden:

 

Onze Vader, God van het leven,

dank u wel dat we mogen wonen in uw wereld,

dat u een prachtig huis voor ons gemaakt hebt.

Dank u wel dat we mogen leven,

de lucht mogen inademen die u ons geeft.

En dank u wel dat u zichzelf aan ons bekend maakt,

want u kennen – dát is het ware leven.

Maak ons brengers van dat leven.

Daarom komen we ook bij u, want wij vinden dat moeilijk.

Maar u, Heer Jezus, hebt beloofd dat u met ons bent!

Dat geeft ons de moed te bidden voor de mensen die we in gedachten hebben genomen.

We bidden voor hen. (stilte)

 

Heer, zegen deze mensen.

Denk aan hen!

In Jezus naam.

Amen.

Genesis 8 - DE WERELD IN!

Inleiding

dia 1 - veerboot

Je vakantie begint pas echt als je van de boot af rijdt.

Jammer voor iedereen die in Frankrijk is geweest:

dan mis je dat ultieme vakantiegevoel.

Of je nu naar Ameland gaat, naar Engeland of zelfs Texel:

zodra je van de boot af bent is je vakantie begonnen.

 

Ik vind het in ieder geval altijd weer bijzonder:

je rijdt je auto de boot op,

en anderhalf uur later ben je in een andere wereld.

Vanaf het dek zie je die wereld al steeds dichterbij komen.

Eerst de vuurtoren, dan de duinen.

Of, in ons geval, eerst de White Cliffs of Dover,

en dan blijkt daar ook nog een prachtig kasteel op te liggen.

Dan wordt het tijd om naar de auto’s te gaan.

Even later gaat de laadklep open, en mogen de eerste auto’s de boot af.

Een verkeersregelaar geeft aan dat je je motor mag starten,

je rijdt een steile helling af, en opeens ben je er.

Die eerste meters zijn pure magie!

 

Ok, in ons geval ook omdat in Engeland werkelijk iedereen

aan de verkeerde kant van de weg rijdt.

Maar dat is niet zo’n probleem:

je knippert met je lampen, toetert even, en iedereen gaat voor je aan de kant.

In het verkeer zijn het echte gentlemen.

Maar op Ameland is het net zo bijzonder.

Je rijdt een nieuwe wereld binnen.

 

dia 2 – de wereld in! / Genesis 8

Ook voor Noach is het tijd om van boord te gaan.

Ik weet het: vorige week heb ik er nogal een punt van gemaakt

dat de ark geen boot is maar een groot uitgevallen kist.

Maar nu wordt het tijd die kist te verlaten.

Er wacht een nieuwe wereld op Noach en de andere arkbewoners,

het is tijd de wereld in te gaan.

We gaan het lezen: Genesis 8.

 

1.    Een keerpunt

dia 3 – keerpunt: God dacht aan Noach

We zijn zo’n beetje op de helft van het verhaal van Noach,

en hier begint het verhaal te draaien.

Keerpunt van het hele Noach-verhaal is Genesis 8:1:

‘Toen dacht God weer aan Noach

en aan alle wilde dieren en het vee bij hem in de ark.’

 

dia 4 - vergeten

Dat woordje ‘weer’ is een beetje misleidend.

Dat suggereert dat God vergeetachtig begint te worden,

en zich nu voor zijn hoofd slaat:

‘oeps, Noach, die was er ook nog… Helemaal vergeten!’

Zoals ouders die hun kind voor straf naar boven sturen

om er pas bij het avondeten achter te komen

dat ze hun kind helemaal vergeten zijn…

En nee – dit is niet autobiografisch.

 

dia 5 – (afbeelding weg)

Bij Gód werkt het al helemaal niet zo.

Hij is Noach niet vergeten,

al kan ik me levendig voorstellen dat Noach dat gevoel wel heeft

na 150 dagen ronddobberen op het water.

Toch ís God Noach nooit vergeten!

Maar nú gaat God ook iets doen.

Als God aan iemand denkt, dan is dat niet:

‘ik heb Noach al lang niet gezien – hoe zou het met hem gaan?’

Nee, als God aan iemand denkt,

reken er dan maar op dat God ook iets gaat dóen!

Als God alleen maar aan mensen denkt

-en dat doet hij, hij denkt aan jou!-

dan is er hoop, want als God denkt, dan gaat er iets gebeuren.

God denkt aan Noach,

en daarmee slaat het hele verhaal een nieuwe richting in.

 

dia 6 – het verhaal is nog niet afgelopen

Dat betekent, en ik geef direct toe dat dat een inkoppertje is,

dat het verhaal nog niet is afgelopen!

Een verhaal waar God in meedoet

kán niet eindigen met dood en verderf.

Ik las deze zomer een mooi boek waar ik het einde iets te makkelijk van vond,

opeens kwam alles weer op zijn pootjes terecht.

Ik beklaagde me erover bij Hanneke,

per slot van rekening moest ik van háár dat boek lezen.

We kwamen tot de conclusie dat een happy end heel christelijk is.

Een christelijk verhaal kán niet pikzwart eindigen,

er moet op zijn minst hoop gloren.

Want zolang God meedoet, of hij nu genoemd wordt of niet, is er hoop.

Ik moest dus terugkrabbelen: het was écht een goed boek!

 

Ook in het verhaal van Noach doet God mee.

Het is dus nog niet afgelopen!

God heeft zo ongeveer zijn hele schepping ongedaan gemaakt.

Maar daar blijft het niet bij!

Ook Noach, zijn gezin en de dieren

blijven niet ronddobberen in een groot uitgevallen grafkist,

hun ondergang tegemoet.

Net zoals het verhaal van Jezus niet eindigt bij zijn kruis.

En zoals christen zijn niet eindigt met je leven aan Jezus verliezen.

Het verhaal gaat verder!

 

2.    De wereld in!

dia 7 – 1. een nieuwe schepping

In Genesis 8 komt de zon weer achter de wolken tevoorschijn.

Eindelijk kunnen Noach en zijn passagiers de ark verlaten, de wereld in!

 

3 Dingen daarover.

Het eerste: die wereld is een nieuwe schepping.

Waar in Genesis 6 en 7 de schepping verwoest wordt,

en daarbij woorden gebruikt worden die sterk aan Genesis 1 doen denken

-het is alsof God de schepping ‘ont-schept’-

daar klinken in Genesis 8 óók woorden die sterk aan de schepping doen denken.

Dat begint al in vers 1: op Gods bevel ‘begon er een wind over de aarde te waaien.’

En dan moet je weten dat in het Hebreeuws voor ‘wind’ en ‘geest’

een en hetzelfde woord wordt gebruikt.

Als de wind gaat waaien, dan gaat de Geest waaien.

Dát is Genesis 1:2: ‘Gods geest zweefde over het water.’

In Genesis 8 komt niet langzaam de oude wereld weer tevoorschijn,

maar begint God met een nieuwe schepping.

 

De datum onderstreept dat:

‘op de eerste dag van de eerste maand was het water van de aarde verdwenen’.

Nieuwjaarsdag dus – een prima dag voor een nieuw begin!

En nog zo’n aanwijzing: de opdracht vruchtbaar te zijn en talrijk te worden.

Ook die vind je letterlijk in Genesis 1.

 

Noach en de rest stappen dus niet hun oude vertrouwde wereld weer in:

het is een schepping waar alles nieuw is!

En zoals de eerste meters van de boot af pure magie zijn,

zo kijken Noach en de anderen vol verwondering om zich heen.

Dit is het begin van hun nieuwe leven.

En al is Noach al 601 jaar oud, toch voelt hij zich herboren!

 

‘Een nieuwe schepping’ –

dat zijn woorden die veel later in de bijbel terugkomen.

In 2 Korintiërs 5 schrijft Paulus:

‘iemand die één met Christus is, is een nieuwe schepping.

Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.’

Oftewel: Noach is niet de enige die een nieuwe wereld inloopt -

als je in Jezus gelooft is dat niets minder dan een nieuwe wereld binnenlopen.

Gods nieuwe wereld – het koninkrijk van God.

Misschien zie je dat als toekomstmuziek:

in onze wereld is er van alles wat niet klopt,

maar op een dag gaat God het allemaal nieuw maken.

En dat ís ook wel zo, christenen verwachten een totaal nieuwe wereld,

maar die wereld is niet alleen iets voor de toekomst.

Als je in Jezus gelooft bén je al een stukje van die nieuwe schepping.

 

dia 8 – 2. opdracht: breng leven

Dan het tweede.

Dat is een opdracht: breng leven.

Ik noemde hem net al: ‘wees vruchtbaar en wordt talrijk, bevolk de aarde.’

Zo staat het in Genesis 1, zo staat het in Genesis 8:17 over de dieren,

en in Genesis 9:1 zegt God het ook tegen de mensen.

 

De ark mag dan aankomen in een nieuwe wereld,

het is nog wel een kale wereld.

Er mist een belangrijk ingrediënt: leven.

De nieuwe wereld is een prachtig huis, maar er woont niemand.

Het is ingericht met planten, bloemen en bomen,

maar er is niemand die ervan geniet,

want al het leven zit nog in de ark.

 

dia 9 - konijnen

Daarom die opdracht: ga de wereld in – breng het leven verder!

De aarde moet weer een plek vol leven worden,

in plaats van een prachtig maar onbewoond huis.

In het Disney-filmpje over Noach, dat ik 2 weken geleden liet zien,

hebben de konijnen alvast een voorschot op die opdracht genomen:

waar alle dieren 2 aan 2 de ark uit komen,

nemen de konijnen al een hele familie op sleeptouw…

Dat is dus precies de bedoeling: het moet een levendige boel worden!

 

dia 10 – (afbeelding weg)

Voor die andere nieuwe wereld,

die wereld die begint als je in Jezus gelooft, geldt dat ook!

Wie in Jezus gelooft krijgt die opdracht ook mee: wees vruchtbaar – breng leven!

Dat krijgt bij Jezus een heel nieuwe invulling.

In Johannes 17 zegt hij: ‘Het eeuwige leven, dat is dat zij u kennen,

de enige ware God, en hem die u gezonden hebt, Jezus Christus.’

Dát is het leven dat christenen mogen brengen.

 

Precies die opdracht krijgen we mee in Matteüs 28,

als Jezus op het  punt staat terug  te gaan naar zijn Vader.

‘Ga dus op weg,’ zegt Jezus daar,

‘maak alle volken tot mijn leerlingen,

door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest,

en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat ik jullie opgedragen heb.’

Oftewel: ‘ga de wereld in!

Blijf niet hangen bij de ark – overal moet leven komen!

Blijf niet binnen de veilige bubbel van  de kerk –

het leven moet naar alle mensen!’

 

dia 11 – 3. in nauwe verbondenheid met God

Het derde heeft daar al veel mee te maken:

leven in Gods nieuwe wereld is leven in nauwe verbondenheid met God.

Dat beseft Noach ook.

Het eerste wat Noach doet zodra de ark is uitgeladen,

is een altaar bouwen voor God en daarop een uitbundig offer brengen.

Het is maar goed dat van alle reine dieren 7 stelletjes in de ark waren,

want van álle reine dieren brengt Noach een brandoffer.

 

Best vreemd eigenlijk.

Ik bedoel: als je van de boot afrijdt,

die eerste meters in een nieuwe wereld – wat is dan het eerste wat je doet?

Voor ons was dat wel duidelijk:

zo snel mogelijk naar de camping,

de vouwwagen opzetten en zorgen dat we iets te eten binnenkrijgen.

Dat zou ik van Noach ook verwachten:

bouw eerst maar een huis, dat altaar komt later wel.

Eerst een veilige plek om te slapen, dat is prioriteit nummer 1.

Prioriteit 2 is eten.

Steek de barbecue maar aan Noach!

Maar Noach heeft andere prioriteiten: Gód gaat voor!

Dus belanden de dieren niet op de barbecue, maar op het altaar.

Als een uiting van Noachs dankbaarheid en toewijding.

 

God reageert met een belofte:

‘zo lang de aarde bestaat,

zal er een tijd zijn om te zaaien en een tijd om te oogsten,

zal er koude zijn en hitte, zomer en winter, dag en nacht –

nooit komt daar een einde aan.’

Noach wijdt zich toe aan God, en God wijdt zich toe aan mensen.

 

Die wederzijdse verbondenheid blijft!

Als wij met het leven de wereld ingaan, dan staan we er niet alleen voor.

Luister maar naar hoe Jezus zijn opdracht in Matteüs 28 afsluit:

‘houd dit voor ogen: ik ben met jullie, alle dagen,

tot aan de voltooiing van deze wereld.’

In Gods nieuwe wereld ben je nooit alleen!

 

3.    Met gebed

dia 12 – met gebed

Nieuw leven de wereld inbrengen: dat is best een grote opdracht.

Waar begin je en hoe pak je dat aan?

Ik vind dat best ingewikkeld.

Daarom wil ik proberen het wat concreter te maken, met hulp van Paulus.

Hij schrijft namelijk in 1 Timoteüs 2:

‘Allereerst vraag ik dat er voor alle mensen gebeden wordt,

dat er smeekbeden, voorbeden en dankgebeden voor hen worden uitgesproken.’

 

Volgens mij is dat een mooi begin:

als we leven de wereld in willen brengen,

als we willen dat mensen Jezus leren kennen,

laten we dan beginnen met voor hen te bidden!

 

Paulus wil dat voor álle mensen gebeden wordt.

Dat is natuurlijk een enorme opdracht,

helemaal omdat er sinds Paulus nogal wat mensen bij zijn gekomen.

Niet zo snel als die konijnen, maar toch…

Gelukkig hoef je dan ook niet in je eentje voor alle mensen te bidden:

dat werk mogen we verdelen.

Maar wat zou het fantastisch zijn als er voor iedere wereldburger

iemand is die regelmatig voor hem of haar bidt!

 

Voor nu wil ik het wat kleiner maken:

neem iemand in gedachten die geen christen is.

Je buurvrouw, je collega, die man die je altijd tegenkomt in de supermarkt,

dat meisje dat je altijd naar school ziet fietsen:

neem 1 persoon in gedachten.

Zometeen gaan we bidden,

en dan wil ik je vragen stil te bidden voor die persoon.

We zijn hier met 100(?), dus dat betekent dat er voor 100 gebeden wordt.

Dat is nog lang niet iedereen, maar je  moet ergens beginnen.

 

Als we zo met gebed de wereld in gaan, dan gebeuren in ieder geval 2 dingen.

Eén is dat je gaat groeien in liefde:

als je voor mensen gaat bidden, ga je van hen houden.

Hoe wil je mensen over Jezus vertellen als je niet eens van ze houdt?!

Bidden is een mooie manier om daarmee te beginnen.

Nog belangrijker is dat je door te bidden mensen in Gods gedachten brengt.

En daarmee zijn we weer rond:

als God aan iemand denkt, is  het verhaal niet afgelopen!

Dus laten we bidden:

 

Onze Vader, God van het leven,

dank u wel dat we mogen wonen in uw wereld,

dat u een prachtig huis voor ons gemaakt hebt.

Dank u wel dat we mogen leven,

de lucht mogen inademen die u ons geeft.

En dank u wel dat u zichzelf aan ons bekend maakt,

want u kennen – dát is het ware leven.

Maak ons brengers van dat leven.

Daarom komen we ook bij u, want wij vinden dat moeilijk.

Maar u, Heer Jezus, hebt beloofd dat u met ons bent!

Dat geeft ons de moed te bidden voor de mensen die we in gedachten hebben genomen.

We bidden voor hen. (stilte)

 

Heer, zegen deze mensen.

Denk aan hen!

In Jezus naam.

Amen.