Preek - Lucas 1:5-25 - HEILIG VUUR

Inleiding

dia 1 - haard

Het is alweer december!

En december betekent: koud en donker.

Ideaal weer dus om onderuitgezakt te zitten op de bank,

met een spannend boek erbij, warme chocolademelk en gevuld speculaas,

een dekentje over je voeten,

je favoriete kerstmuziek uit de boxen -vanaf vandaag mag het weer-

en een behaaglijk vuurtje in de open haard.

 

Ik zie het helemaal voor me,

alleen zal ik het zonder die open haard moeten doen:

die heeft ons huis niet.

Toch wil ik juist over die open haard hebben.

 

Zo’n open haard is namelijk een heel gedoe!

Het is geen kwestie van houtblokken erin,

vuurtje erbij, en de rest van de avond met je voeten op de bank…

Nee het aansteken van een haard komt heel precies!

Je moet de blokken hout zo stapelen

dat er genoeg zuurstof bij kan komen.

Aanmaakblokjes kunnen ook heel handig zijn,

maar die moet je dan wel strategisch plaatsen.

 

Ook als het vuur eenmaal brandt, blijf je er mee bezig.

Als je er niets aan doet,

als je het vuur z’n gang laat gaan, is het zomaar weer uit.

Tenminste, die enkele keren dat ik me met een open haard heb beziggehouden

waren de vlammen in mum van tijd verdwenen,

terwijl de blokken hout nog wat lagen na te smeulen.

Dan moet je de blokken wat opporren,

blazen voor extra zuurstof,

en als het echt niet lukt  nieuwe aanmaakblokjes erbij doen.

 

dia 2 – heilig vuur / Lucas 1

Het vuur weer aanwakkeren: daar gaat het vanmorgen over.

En dan niet het vuur van een open haard,

maar het vuur van geloof en van verwachting.

Het is heilig vuur – dat is ook het thema.

We gaan lezen over God die dat vuur aanwakkert: Lucas 1:5-25.

 

1.    Smeulende resten

dia 3 – toen: religie zonder verwachting (Herodes)

Voor ik op dit verhaal zelf inga,

wil ik wat vertellen over de achtergrond, hoe je dit verhaal moet plaatsen.

Lucas zegt daar trouwens ook direct iets over:

‘toen Herodes koning van Judea was…’

Dan kun je natuurlijk gaan nazoeken:

wanneer was Herodes eigenlijk koning van Judea?,

maar daar gaat het Lucas niet om.

Waar het om gaat, is dat Herodes een vreemde is.

Herodes is koning van Israël, maar niet in de lijn van David.

Hij heeft zijn koningschap aan de Romeinen te danken,

en is bij de Joden bepaald niet populair.

Israël is bezet gebied.

 

dia 4 – (afbeelding weg)

Wat het er niet beter op maakt

is dat God van het toneel verdwenen is.

Met de noorderzon vertrokken, zo lijkt het.

Na de laatste profeet van het Oude Testament, Maleachi,

is niets meer van God vernomen.

Het is al zo’n 450 jaar stil.

De mensen zijn eraan gewend geraakt

dat God zich niet meer met zijn volk bemoeit.

Waarom zou hij ook?

 

dia 5 - reukoffer

Toch trekken ze niet de conclusie dat ze God maar beter uit hun hoofd kunnen zetten.

De godsdienst is in Israël gewoon doorgegaan.

Het is hun identiteit: die prachtige verhalen van vroeger,

over Abraham en Mozes en Elia – dat waren nog eens tijden!

Ze blijven elkaar de verhalen vertellen.

Misschien ook wel omdat dit het enige is wat echt van henzelf is:

de Romeinen en Herodes bemoeien zich overal tegenaan,

maar in de godsdienst mogen ze tenminste hun eigen gang gaan!

Ook de tempeldienst is gewoon doorgegaan.

God mag dan wel zwijgen,

maar elke dag wordt tot God gebeden

en elke dag worden de offers gebracht.

En de wet die God ooit gegeven heeft,

die functioneert, samen met aanvullende bepalingen, nog heel goed.

 

dia 6 - smeulen

Er is godsdienst, maar het is zonder verwachting.

Niemand denkt nog iets van God te zullen horen.

Ze moeten het met elkaar maar zien te rooien.

En daarmee is het een religie zonder hart geworden.

Geen heilig vuur, maar smeulende resten

die herinneren aan lang vervlogen tijden.

 

dia 7 – nu: verburgerlijkt geloof

Nu wil ik niet de pessimist uithangen

-als iemand dat zegt, betekent dat meestal dat hij dat wel gaat doen-

maar hangt de vlag er bij ons niet net zo bij?

Als ik de boel zo op een rijtje zet, zie ik verdacht veel overeenkomsten.

Met als gevolg een verburgerlijkt geloof.

 

dia 8 - geld

Oké, Nederland is geen bezet gebied.

Maar we leven wel in een wereld

die zich heel krachtig aan ons opdringt!

Het grote geld regeert –

probeer dan nog maar eens vast te houden aan een christelijke identiteit!

 

dia 9 – (afbeelding weg)

En neem die stilte.

Wat hoor je nou van God?

Jezus is al bijna 2000 jaar weg:

had er niet al lang wat moeten gebeuren?

We leven onder een gesloten hemel:

we moeten het hier op aarde met elkaar zien uit te houden.

Ík vraag het me in ieder geval wel eens af: ‘God, bent u er nog?’

Natuurlijk ben ik geen atheïst,

maar ik denk wel dat het atheïsme,

het leven onder een gesloten hemel,

dat het hier op aarde allemaal moet gebeuren,

dat dat ook in de kerk, en in mij, best diep zit.

 

dia 10 - regels

En dan de godsdienst.

In de kerk blijven we elkaar de verhalen uit de bijbel vertellen.

Misschien verlangen we wel eens terug

naar de tijd dat geloven vanzelfsprekend was.

En we gaan stug door:

met bidden, met goede dingen, met kerkdiensten, met leven volgens de regels.

Voor je het weet gaat dat een heel eigen leven lijden.

Discussiëren we over welke regels er in de kerk moeten gelden.

Stellen we lijstjes op: als je bij ons wilt horen – zo zijn onze manieren!

Of we gaan juist helemaal aan de andere kant hangen:

‘hallo, we moeten wel bij de tijd blijven!’

En als gevraagd wordt welk verschil het christelijk geloof nu eigenlijk maakt,

dan babbelen we wat over christelijke normen en waarden…

Ja, dat noem ik gebabbel:

dat ligt zó ver van waar het christelijk geloof werkelijk om draait!

 

dia 11 – (afbeelding weg)

Natuurlijk, ik zet het nu heel zwart wit neer.

Ik denk dat veel christenen, ik in ieder geval wel,

ergens inzitten tussen dit brave burgerchristendom,

en de levende verwachting dat God zomaar van zich kan laten horen.

Ergens tussen smeulende resten en heilig vuur.

 

2.    Een laaiend vuur

dia 12 - oplaaien

Maar hoe kunnen die smeulende resten weer oplaaien?

Eigenlijk net als bij een open haard:

als de houtblokken liggen na te smeulen,

laait het vuur niet vanzelf weer op.

Maar als je op die smeulende blokken blaast,

als je zorgt voor extra zuurstof,

kan het weer gaan branden!

 

dia 13 – Z&E

Dat doet God in Lucas 1.

Lucas vertelt over een zekere Zacharias en zijn vrouw Elisabet.

Het verhaal van Israël is ook hun verhaal.

Beiden zijn afkomstig uit voorname Joodse families,

maar aangezien Israël bezet gebied is,

hebben ze niets aan hun indrukwekkende stamboom.

De stilte van God hebben zij heel persoonlijk ervaren.

jarenlang hebben zij gebeden om een kind.

Elke avond weer smeekten ze God:

‘laat ons alstublieft niet kinderloos blijven!’

Maar God bleef stil,

en inmiddels is Elisabeth in de overgang geweest:

de kans op kinderen is voorgoed verkeken.

Toch is dit stel heel godsdienstig:

ze houden zich aan alle geboden en wetten, Zacharias is zelfs priester.

Wat in Israël in het groot speelt, speelt in hun leven in het klein:

ze houden stug vol, maar hebben geen verwachting meer.

Ze zijn gedesillusioneerd door het leven en hebben het afgeleerd te dromen.

 

dia 14 – de engel: God doorbreekt de stilte

Juist bij deze priester en zijn vrouw doorbreekt God de stilte.

Nadat er eeuwenlang niets van God vernomen is, begint het nu te rommelen!

Precies op de plek waar je het zou mogen verwachten:

in de tempel, waar Zacharias deze weken dienst heeft.

Er waren in Israël zoveel priesters,

dat er in de tempel niet genoeg te doen was

om hen allemaal fulltime aan het werk te houden.

Dus was er een rooster voor gewone priesters als Zacharias:

je had twee weken tempeldienst, de rest van het jaar moest je zelf maar invullen.

 

Vandaag is een extra bijzondere dag:

Zacharias heeft niet alleen tempeldienst,

het lot heeft hem ook nog eens aangewezen om het dagelijks avondoffer te brengen.

Het was een hele eer als je dat mocht doen:

dichter bij God kon je eigenlijk niet komen.

Nu had Israël dus een overschot aan priesters,

dus de meeste priesters kwamen nooit aan de beurt.

Maar Zacharias vandaag wel.

 

dia 15 - engel

Maar dat God zó dichtbij zou komen…

Daar had Zacharias geen moment op gerekend!

Hij had gedacht dat hij het offer zou brengen,

dat hij het precies volgens de regels zou doen,

dat hij in het hele ritueel misschien iets van Gods heiligheid zou voelen,

om daarna de mensen op het tempelplein te zegenen.

Maar een engel kwam in Zacharias’ gedachten niet voor.

Je kunt begrijpen dat als bij het altaar opeens een engel staat

Zacharias helemaal van zijn stuk gebracht is.

‘Wat is dit? Wat gebeurt hier? Dit kan niet!’ 

De gedesillusioneerde Zacharias staat opeens oog in oog met heilig vuur!

 

dia 16 – de boodschap: God is onderweg!

De engel is op zich al indrukwekkend genoeg,

maar het blijft niet bij een verschijning.

Hij heeft een boodschap.

‘Zacharias, luister: jij en Elisabet zullen een zoon krijgen.

God zelf is onderweg, en jullie zoon zal voor hem uit gaan.’

Ik stel me zo voor dat hoe langer de engel aan het woord is,

hoe verder Zacharias’ mond open zakt

en hoe  steviger hij zich aan het  altaar moet vasthouden.

 

Elisabeth zal zwanger worden: dat alleen al is absurd.

Zacharias wist genoeg van de biologie om te weten dat dat fysiek onmogelijk was.

Maar deze zoon is niet zomaar een zoon: hij gaat voor God zelf uit!

Daarbij haalt de engel de laatste woorden aan van de profeet Maleachi.

Precies, die laatste profeet voor het stil werd.

‘Voordat de dag van de Heer aanbreekt (…) stuur ik jullie de profeet Elia,

en hij zal ervoor zorgen dat ouders zich verzoenen met hun kinderen

en kinderen zich verzoenen met hun ouders.’ – Maleachi 3:23-24.

Het gaat dus om veel meer dan een onvervulde kinderwens.

Deze zoon zal niet alleen zijn ouders vreugde geven,

maar is de voorbode van God zelf!

 

dia 17 - stadsomroeper

Namens God zal dit kind het vuur aanwakkeren.

Hij zal Israël opschudden uit haar smeulende toestand.

Hij is een wake-up-call voor Israël, de stadsomroeper:

‘God is niet iemand van vroeger!

Hij is nooit weggeweest – dat denken jullie alleen maar.

En binnenkort komt hij dichterbij dan ooit.

Zijn jullie er klaar voor?

Laat het vuur van hoop weer branden!’

 

dia 18 – nu: de heilige Geest (vuurduif)

Wat de zoon van Zacharias en Elisabet in Israël moet doen,

dat doet de heilige Geest vandaag.

Hij blaast zijn zuurstof op onze smeulende blokken

zodat ze kunnen oplaaien tot een heilig vuur.

De Geest wil je bij de les houden:

je leeft niet onder een gesloten hemel, God is niet vertrokken!

De Geest wil je leren met God te rekenen:

zien dat God met deze wereld bezig is en in jouw leven bezig is.

De Geest wil je leren verwachten:

Jezus is onderweg, en het kan elk moment zo ver zijn!

De Geest maakt het verschil tussen een verburgerlijkt christendom,

waar we vooral heel druk zijn met het systeem,

en een levende verwachting van God.

 

3.    Laat het branden!

dia 19 – laat het branden!

En dan is de vraag: durf je het?

Durf je veel van God te verwachten?

Durf je geloven meer te laten zijn dan een systeem van rituelen en richtlijnen?

Laat het vuur branden!

 

dia 20 – comfortabele stilte?

Zacharias durft het niet.

Hij weet niet beter dan dat God stil is,

hij is eraan gewend geraakt, ja zelfs gehecht geraakt.

Hij vindt het wel prima:

een God van wie grote verhalen van vroeger te vertellen zijn,

en het vage geloof dat God ooit, als Zacharias al lang dood is,

nog eens zal ingrijpen.

Maar nu mag de hemel gesloten blijven, mag God stil blijven.

 

Ik herken mij wel in Zacharias.

Dat God stil is, kan best comfortabel zijn.

Een God die op een afstandje staat, daar hoef je geen rekening mee te houden.

Als God stil is, kun jij je leventje leven zoals jij het wilt.

Maar als God zich er tegenaan gaat bemoeien…

…dan kan het dus ook alle kanten opgaan!

Wil je daar wel voor open staan?

 

dia 21 – geef ruimte aan de Geest (vuurduif)

Maar zonder levende verwachting heb je een geloof zonder hart.

Ja: het is aan God zelf wanneer hij van zich laat horen.

Maar geef hem daar ook de ruimte voor!

Geef ruimte aan de Geest,

zodat hij je in vuur en vlam voor Jezus kan zetten.

 

Zelf ben ik iemand die zich dan al snel verstopt achter realisme.

Met verhalen over bijzondere gebedsverhoring

kan ik nooit zo goed uit de voeten.

Als iemand iets op zijn hart heeft gekregen

denk ik al snel dat hij het op zijn heupen heeft gekregen.

Open staan voor de Geest, dat vind ik moeilijk.

Het is al snel zo zweverig, en voel ik er me veel te nuchter voor.

En er zijn ook echt wel misstanden,

waar de Geest wordt gebruikt als buikspreekpop.

 

Maar zonder Geest is het christelijk geloof een doodse religie.

Daarom wil ik mijn reserves loslaten:

ik wil geen brave christen zijn die alles volgens het boekje -de bijbel dus- doet

maar ondertussen God in zijn leven totaal mist.

Jezus heeft zijn Geest niet voor niets aan ons gegeven!

 

dia 22 – heilig vuur

Dus laat de Geest zijn werk doen en laat het vuur branden!

Laat die comfortabele stilte los

en houd de hoop en de verwachting levend: Jezus komt eraan!

En als je dat doet, dan hoef je geen godsdienst meer in stand te houden,

maar zul je zien dat geloven je echte vreugde geeft.

Amen.

Lucas 1:5-25 - HEILIG VUUR

Inleiding

dia 1 - haard

Het is alweer december!

En december betekent: koud en donker.

Ideaal weer dus om onderuitgezakt te zitten op de bank,

met een spannend boek erbij, warme chocolademelk en gevuld speculaas,

een dekentje over je voeten,

je favoriete kerstmuziek uit de boxen -vanaf vandaag mag het weer-

en een behaaglijk vuurtje in de open haard.

 

Ik zie het helemaal voor me,

alleen zal ik het zonder die open haard moeten doen:

die heeft ons huis niet.

Toch wil ik juist over die open haard hebben.

 

Zo’n open haard is namelijk een heel gedoe!

Het is geen kwestie van houtblokken erin,

vuurtje erbij, en de rest van de avond met je voeten op de bank…

Nee het aansteken van een haard komt heel precies!

Je moet de blokken hout zo stapelen

dat er genoeg zuurstof bij kan komen.

Aanmaakblokjes kunnen ook heel handig zijn,

maar die moet je dan wel strategisch plaatsen.

 

Ook als het vuur eenmaal brandt, blijf je er mee bezig.

Als je er niets aan doet,

als je het vuur z’n gang laat gaan, is het zomaar weer uit.

Tenminste, die enkele keren dat ik me met een open haard heb beziggehouden

waren de vlammen in mum van tijd verdwenen,

terwijl de blokken hout nog wat lagen na te smeulen.

Dan moet je de blokken wat opporren,

blazen voor extra zuurstof,

en als het echt niet lukt  nieuwe aanmaakblokjes erbij doen.

 

dia 2 – heilig vuur / Lucas 1

Het vuur weer aanwakkeren: daar gaat het vanmorgen over.

En dan niet het vuur van een open haard,

maar het vuur van geloof en van verwachting.

Het is heilig vuur – dat is ook het thema.

We gaan lezen over God die dat vuur aanwakkert: Lucas 1:5-25.

 

1.    Smeulende resten

dia 3 – toen: religie zonder verwachting (Herodes)

Voor ik op dit verhaal zelf inga,

wil ik wat vertellen over de achtergrond, hoe je dit verhaal moet plaatsen.

Lucas zegt daar trouwens ook direct iets over:

‘toen Herodes koning van Judea was…’

Dan kun je natuurlijk gaan nazoeken:

wanneer was Herodes eigenlijk koning van Judea?,

maar daar gaat het Lucas niet om.

Waar het om gaat, is dat Herodes een vreemde is.

Herodes is koning van Israël, maar niet in de lijn van David.

Hij heeft zijn koningschap aan de Romeinen te danken,

en is bij de Joden bepaald niet populair.

Israël is bezet gebied.

 

dia 4 – (afbeelding weg)

Wat het er niet beter op maakt

is dat God van het toneel verdwenen is.

Met de noorderzon vertrokken, zo lijkt het.

Na de laatste profeet van het Oude Testament, Maleachi,

is niets meer van God vernomen.

Het is al zo’n 450 jaar stil.

De mensen zijn eraan gewend geraakt

dat God zich niet meer met zijn volk bemoeit.

Waarom zou hij ook?

 

dia 5 - reukoffer

Toch trekken ze niet de conclusie dat ze God maar beter uit hun hoofd kunnen zetten.

De godsdienst is in Israël gewoon doorgegaan.

Het is hun identiteit: die prachtige verhalen van vroeger,

over Abraham en Mozes en Elia – dat waren nog eens tijden!

Ze blijven elkaar de verhalen vertellen.

Misschien ook wel omdat dit het enige is wat echt van henzelf is:

de Romeinen en Herodes bemoeien zich overal tegenaan,

maar in de godsdienst mogen ze tenminste hun eigen gang gaan!

Ook de tempeldienst is gewoon doorgegaan.

God mag dan wel zwijgen,

maar elke dag wordt tot God gebeden

en elke dag worden de offers gebracht.

En de wet die God ooit gegeven heeft,

die functioneert, samen met aanvullende bepalingen, nog heel goed.

 

dia 6 - smeulen

Er is godsdienst, maar het is zonder verwachting.

Niemand denkt nog iets van God te zullen horen.

Ze moeten het met elkaar maar zien te rooien.

En daarmee is het een religie zonder hart geworden.

Geen heilig vuur, maar smeulende resten

die herinneren aan lang vervlogen tijden.

 

dia 7 – nu: verburgerlijkt geloof

Nu wil ik niet de pessimist uithangen

-als iemand dat zegt, betekent dat meestal dat hij dat wel gaat doen-

maar hangt de vlag er bij ons niet net zo bij?

Als ik de boel zo op een rijtje zet, zie ik verdacht veel overeenkomsten.

Met als gevolg een verburgerlijkt geloof.

 

dia 8 - geld

Oké, Nederland is geen bezet gebied.

Maar we leven wel in een wereld

die zich heel krachtig aan ons opdringt!

Het grote geld regeert –

probeer dan nog maar eens vast te houden aan een christelijke identiteit!

 

dia 9 – (afbeelding weg)

En neem die stilte.

Wat hoor je nou van God?

Jezus is al bijna 2000 jaar weg:

had er niet al lang wat moeten gebeuren?

We leven onder een gesloten hemel:

we moeten het hier op aarde met elkaar zien uit te houden.

Ík vraag het me in ieder geval wel eens af: ‘God, bent u er nog?’

Natuurlijk ben ik geen atheïst,

maar ik denk wel dat het atheïsme,

het leven onder een gesloten hemel,

dat het hier op aarde allemaal moet gebeuren,

dat dat ook in de kerk, en in mij, best diep zit.

 

dia 10 - regels

En dan de godsdienst.

In de kerk blijven we elkaar de verhalen uit de bijbel vertellen.

Misschien verlangen we wel eens terug

naar de tijd dat geloven vanzelfsprekend was.

En we gaan stug door:

met bidden, met goede dingen, met kerkdiensten, met leven volgens de regels.

Voor je het weet gaat dat een heel eigen leven lijden.

Discussiëren we over welke regels er in de kerk moeten gelden.

Stellen we lijstjes op: als je bij ons wilt horen – zo zijn onze manieren!

Of we gaan juist helemaal aan de andere kant hangen:

‘hallo, we moeten wel bij de tijd blijven!’

En als gevraagd wordt welk verschil het christelijk geloof nu eigenlijk maakt,

dan babbelen we wat over christelijke normen en waarden…

Ja, dat noem ik gebabbel:

dat ligt zó ver van waar het christelijk geloof werkelijk om draait!

 

dia 11 – (afbeelding weg)

Natuurlijk, ik zet het nu heel zwart wit neer.

Ik denk dat veel christenen, ik in ieder geval wel,

ergens inzitten tussen dit brave burgerchristendom,

en de levende verwachting dat God zomaar van zich kan laten horen.

Ergens tussen smeulende resten en heilig vuur.

 

2.    Een laaiend vuur

dia 12 - oplaaien

Maar hoe kunnen die smeulende resten weer oplaaien?

Eigenlijk net als bij een open haard:

als de houtblokken liggen na te smeulen,

laait het vuur niet vanzelf weer op.

Maar als je op die smeulende blokken blaast,

als je zorgt voor extra zuurstof,

kan het weer gaan branden!

 

dia 13 – Z&E

Dat doet God in Lucas 1.

Lucas vertelt over een zekere Zacharias en zijn vrouw Elisabet.

Het verhaal van Israël is ook hun verhaal.

Beiden zijn afkomstig uit voorname Joodse families,

maar aangezien Israël bezet gebied is,

hebben ze niets aan hun indrukwekkende stamboom.

De stilte van God hebben zij heel persoonlijk ervaren.

jarenlang hebben zij gebeden om een kind.

Elke avond weer smeekten ze God:

‘laat ons alstublieft niet kinderloos blijven!’

Maar God bleef stil,

en inmiddels is Elisabeth in de overgang geweest:

de kans op kinderen is voorgoed verkeken.

Toch is dit stel heel godsdienstig:

ze houden zich aan alle geboden en wetten, Zacharias is zelfs priester.

Wat in Israël in het groot speelt, speelt in hun leven in het klein:

ze houden stug vol, maar hebben geen verwachting meer.

Ze zijn gedesillusioneerd door het leven en hebben het afgeleerd te dromen.

 

dia 14 – de engel: God doorbreekt de stilte

Juist bij deze priester en zijn vrouw doorbreekt God de stilte.

Nadat er eeuwenlang niets van God vernomen is, begint het nu te rommelen!

Precies op de plek waar je het zou mogen verwachten:

in de tempel, waar Zacharias deze weken dienst heeft.

Er waren in Israël zoveel priesters,

dat er in de tempel niet genoeg te doen was

om hen allemaal fulltime aan het werk te houden.

Dus was er een rooster voor gewone priesters als Zacharias:

je had twee weken tempeldienst, de rest van het jaar moest je zelf maar invullen.

 

Vandaag is een extra bijzondere dag:

Zacharias heeft niet alleen tempeldienst,

het lot heeft hem ook nog eens aangewezen om het dagelijks avondoffer te brengen.

Het was een hele eer als je dat mocht doen:

dichter bij God kon je eigenlijk niet komen.

Nu had Israël dus een overschot aan priesters,

dus de meeste priesters kwamen nooit aan de beurt.

Maar Zacharias vandaag wel.

 

dia 15 - engel

Maar dat God zó dichtbij zou komen…

Daar had Zacharias geen moment op gerekend!

Hij had gedacht dat hij het offer zou brengen,

dat hij het precies volgens de regels zou doen,

dat hij in het hele ritueel misschien iets van Gods heiligheid zou voelen,

om daarna de mensen op het tempelplein te zegenen.

Maar een engel kwam in Zacharias’ gedachten niet voor.

Je kunt begrijpen dat als bij het altaar opeens een engel staat

Zacharias helemaal van zijn stuk gebracht is.

‘Wat is dit? Wat gebeurt hier? Dit kan niet!’ 

De gedesillusioneerde Zacharias staat opeens oog in oog met heilig vuur!

 

dia 16 – de boodschap: God is onderweg!

De engel is op zich al indrukwekkend genoeg,

maar het blijft niet bij een verschijning.

Hij heeft een boodschap.

‘Zacharias, luister: jij en Elisabet zullen een zoon krijgen.

God zelf is onderweg, en jullie zoon zal voor hem uit gaan.’

Ik stel me zo voor dat hoe langer de engel aan het woord is,

hoe verder Zacharias’ mond open zakt

en hoe  steviger hij zich aan het  altaar moet vasthouden.

 

Elisabeth zal zwanger worden: dat alleen al is absurd.

Zacharias wist genoeg van de biologie om te weten dat dat fysiek onmogelijk was.

Maar deze zoon is niet zomaar een zoon: hij gaat voor God zelf uit!

Daarbij haalt de engel de laatste woorden aan van de profeet Maleachi.

Precies, die laatste profeet voor het stil werd.

‘Voordat de dag van de Heer aanbreekt (…) stuur ik jullie de profeet Elia,

en hij zal ervoor zorgen dat ouders zich verzoenen met hun kinderen

en kinderen zich verzoenen met hun ouders.’ – Maleachi 3:23-24.

Het gaat dus om veel meer dan een onvervulde kinderwens.

Deze zoon zal niet alleen zijn ouders vreugde geven,

maar is de voorbode van God zelf!

 

dia 17 - stadsomroeper

Namens God zal dit kind het vuur aanwakkeren.

Hij zal Israël opschudden uit haar smeulende toestand.

Hij is een wake-up-call voor Israël, de stadsomroeper:

‘God is niet iemand van vroeger!

Hij is nooit weggeweest – dat denken jullie alleen maar.

En binnenkort komt hij dichterbij dan ooit.

Zijn jullie er klaar voor?

Laat het vuur van hoop weer branden!’

 

dia 18 – nu: de heilige Geest (vuurduif)

Wat de zoon van Zacharias en Elisabet in Israël moet doen,

dat doet de heilige Geest vandaag.

Hij blaast zijn zuurstof op onze smeulende blokken

zodat ze kunnen oplaaien tot een heilig vuur.

De Geest wil je bij de les houden:

je leeft niet onder een gesloten hemel, God is niet vertrokken!

De Geest wil je leren met God te rekenen:

zien dat God met deze wereld bezig is en in jouw leven bezig is.

De Geest wil je leren verwachten:

Jezus is onderweg, en het kan elk moment zo ver zijn!

De Geest maakt het verschil tussen een verburgerlijkt christendom,

waar we vooral heel druk zijn met het systeem,

en een levende verwachting van God.

 

3.    Laat het branden!

dia 19 – laat het branden!

En dan is de vraag: durf je het?

Durf je veel van God te verwachten?

Durf je geloven meer te laten zijn dan een systeem van rituelen en richtlijnen?

Laat het vuur branden!

 

dia 20 – comfortabele stilte?

Zacharias durft het niet.

Hij weet niet beter dan dat God stil is,

hij is eraan gewend geraakt, ja zelfs gehecht geraakt.

Hij vindt het wel prima:

een God van wie grote verhalen van vroeger te vertellen zijn,

en het vage geloof dat God ooit, als Zacharias al lang dood is,

nog eens zal ingrijpen.

Maar nu mag de hemel gesloten blijven, mag God stil blijven.

 

Ik herken mij wel in Zacharias.

Dat God stil is, kan best comfortabel zijn.

Een God die op een afstandje staat, daar hoef je geen rekening mee te houden.

Als God stil is, kun jij je leventje leven zoals jij het wilt.

Maar als God zich er tegenaan gaat bemoeien…

…dan kan het dus ook alle kanten opgaan!

Wil je daar wel voor open staan?

 

dia 21 – geef ruimte aan de Geest (vuurduif)

Maar zonder levende verwachting heb je een geloof zonder hart.

Ja: het is aan God zelf wanneer hij van zich laat horen.

Maar geef hem daar ook de ruimte voor!

Geef ruimte aan de Geest,

zodat hij je in vuur en vlam voor Jezus kan zetten.

 

Zelf ben ik iemand die zich dan al snel verstopt achter realisme.

Met verhalen over bijzondere gebedsverhoring

kan ik nooit zo goed uit de voeten.

Als iemand iets op zijn hart heeft gekregen

denk ik al snel dat hij het op zijn heupen heeft gekregen.

Open staan voor de Geest, dat vind ik moeilijk.

Het is al snel zo zweverig, en voel ik er me veel te nuchter voor.

En er zijn ook echt wel misstanden,

waar de Geest wordt gebruikt als buikspreekpop.

 

Maar zonder Geest is het christelijk geloof een doodse religie.

Daarom wil ik mijn reserves loslaten:

ik wil geen brave christen zijn die alles volgens het boekje -de bijbel dus- doet

maar ondertussen God in zijn leven totaal mist.

Jezus heeft zijn Geest niet voor niets aan ons gegeven!

 

dia 22 – heilig vuur

Dus laat de Geest zijn werk doen en laat het vuur branden!

Laat die comfortabele stilte los

en houd de hoop en de verwachting levend: Jezus komt eraan!

En als je dat doet, dan hoef je geen godsdienst meer in stand te houden,

maar zul je zien dat geloven je echte vreugde geeft.

Amen.